ADANA’DA EL YAPIMI KAĞIT SANATI SERGİSİ

Ayça Topalbebek, "Atık Kâğıt ve Doğal Tekstil Liflerinden Geliştirilen Kâğıt-Lif Esaslı Malzemenin Hacimli Sanatsal Nesnelere Dönüşümü" konulu yüksek lisans tezi çalışması sergide sanatseverlerle buluştu.

Adana’da sıra dışı bir sanat sergisi açıldı. Seyhan Belediyesi 100. Yıl Sanat Merkezi sergi salonunda sanatçı Ayça Topalbebek’in “El Yapımı Kağıt Sanatı Sergisi” açılışı gerçekleştirildi. Sanatçı Ayça Topalbebek, “Atık Kâğıt ve Doğal Tekstil Liflerinden Geliştirilen Kâğıt-Lif Esaslı Malzemenin Hacimli Sanatsal Nesnelere Dönüşümü” başlıklı yüksek lisans tezi ve sergisiyle ilgili görüşlerini paylaştı: LİFORÂ - “Atıktan Doğan Doku, Hafızayı Örer.” LİFORÂ, doğanın dokularından, organik formlarından ve zamanın bıraktığı izlerden hareket eden bir sanat çalışmasıdır. Atık beyaz kâğıt, kraft kâğıdı ve atık doğal tekstil lifleri, kullanım ömrünü tamamlamalarının ardından yeniden değerlendirilerek farklı bir üretim sürecine dâhil edilmektedir. Bu sergide, kullanım sonrası değerini yitirdiği düşünülen malzemeler bir araya getirilerek el yapımı kâğıt elde edilmektedir. Çalışmalar; yoğunluk, lif dağılımı ve yüzey karakterleri bakımından farklı nitelikler kazanmaktadır. Böylece her çalışma, kullanılan ham maddelerin özellikleri ve üretim sürecinin kendine özgü koşulları doğrultusunda şekillenmektedir. LİFORÂ kapsamında gerçekleştirilen çalışmalar, kâğıdın alışılmış kullanım biçimini düz bir yüzeyin ötesine taşımayı amaçlamaktadır. El yapımı kâğıtların biçimlendirilmesi ve hacim kazanmasıyla ortaya çıkan sanatsal nesneler; iki buçuk boyut ile üç boyut, yüzey ile form ve nesne ile mekân arasındaki ilişkileri araştırmaktadır. Serginin temel yaklaşımını geri dönüşüm, sürdürülebilirlik ve ileri dönüşüm kavramları oluşturmaktadır. Geri dönüşüm, kullanım ömrünü tamamlamış kâğıt ve tekstil artıklarının yeniden üretim sürecine kazandırılmasını ifade ederken; sürdürülebilirlik, mevcut kaynakların daha bilinçli kullanılmasına ve yeni kaynak tüketiminin azaltılmasına yönelik bir yaklaşım sunmaktadır. İleri dönüşüm ise bu malzemelerin yalnızca yeniden kullanılmasını değil, sahip oldukları potansiyelin farklı bir amaç ve daha yüksek bir estetik değer doğrultusunda değerlendirilmesini mümkün kılmaktadır. LİFORÂ aynı zamanda malzeme ile bellek arasındaki ilişkiye odaklanmaktadır. Daha önce kullanılmış kâğıtların ve tekstil liflerinin yeni bir bütün içerisinde yer alması, geçmişteki kullanımın izlerini tamamen ortadan kaldırmamaktadır. Bu izler, yeni eserlerin bünyesinde varlığını sürdürerek geçmiş ile bugün arasında görünmeyen bir bağ kurmaktadır. Lif iz bırakır. Doku hatırlar. Katman zamanı taşır. Yüzey belleği görünür kılar.”