Emekli maaşları, yalnızca bir gelir kalemi değil; bir ömrün karşılığıdır. Yıllarca çalışmış, üretmiş, vergisini ödemiş insanların bugün hayatlarını ne kadar onurlu sürdürebildiklerinin göstergesidir. Ancak gelinen noktada emekli maaşları, temel ihtiyaçları karşılamakta dahi zorlanan bir seviyeye sıkışmış durumda. Enflasyonun gölgesinde eriyen maaşlar, emekliyi ay sonunu değil, haftayı nasıl çıkaracağını düşünmeye zorluyor. Bu durum, sosyal devlet anlayışıyla da vicdanla da örtüşmüyor. Oysa emeklilik, yoksullaşmanın değil, dinlenmenin ve güvenin dönemi olmalıydı. Bugün emekliler, torununa harçlık verememenin mahcubiyetini, pazarda filesini dolduramamanın sessizliğini yaşıyor. Emekli maaşlarına yapılan artışlar ise çoğu zaman rakamsal kalıyor, gerçek hayatta bir karşılık bulmuyor. Emekliyi korumak, aslında gelecekteki herkesin kendisini korumaktır. Çünkü bu ülkede çalışan herkes, er ya da geç bir emekli adayıdır.