Elimizde olmayanı kaybetmek acıtır; ama bir zamanlar dokunduğumuz, güldüğümüz, içimize aldığımız bir şeyi yitirmek insan ın varoluşuna doğrudan temas eder. Deneyim, yalnızca yaşanan bir an değil; kimliğe eklenen bir katmandır. Bu yüzden kayıp, nesnenin değil, “biz”in bir parçasının eksilmesi gibi hissedilir. İnsan, tattığı mutluluğun yasını tutar aslında. Korkutucu olan, kaybın kendisi değil; bir zamanlar mümkün olmuş bir ihtimalin artık imkânsız hale gelmesidir. Çünkü hatırlamak, sahip olmaktan daha uzun sürer. Hiç deneyimlememek ise daha sessiz bir yoksunluktur. Acısı yoktur belki, ama derinliği vardır; adı konmamış bir eksiklik gibi yaşar insanın içinde. “Ya olsaydı?” sorusu, hiçbir mezarı olmayan bir kayıptır. Deneyimleyip kaybetmek insanı yaralar ama dönüştürür; hiç deneyimlememek ise güvenli bir boşlukta tutar ama büyütmez. Belki de asıl korku, kaybetmek ya da kaybetmemek değil; yaşanmamış bir ihtimalle yaşlanmaktır. Çünkü insan, en çok cesaret edemediklerinin ağırlığını taşır.